گزیده اشعار - قصاید

مسعود سعد سلمان

قصاید

1

قصیدهٔ شمارهٔ ۱
2

قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - آن راست‌گو خروس مجرب
3

قصیدهٔ شمارهٔ ۳
4

قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - قطعهٔی گفته‌ام که دیوانیست
5

قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - گویی مرا زبان و دهن نیست
6

قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - بر هیچ آدمی دل نامهربان نداشت
7

قصیدهٔ شمارهٔ ۷
8

قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - کار من بین که چون شگفت افتاد
9

قصیدهٔ شمارهٔ ۹
10

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰ - مرا بدانند آن‌ها که شعر می‌دانند
11

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱ - چه فضل‌ها بودم گر بحق حساب کنند
12

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲ - وگر بنالم گویند ژاژ می‌خاید
13

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳
14

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴
15

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵ - دوشم شبی گذشت چه گویم چگونه بود؟
16

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶ - باران بهار در خزان بندم
17

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - درد و تیمار دختر و پسرم
18

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸ - ای وای امیدهای بسیارم
19

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹ - چون رعد در جهان فتد آوازم
20

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ - یک بهره به بوده همی نمانم
21

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۱ - تا مرگ مگر که وقف زندانم
22

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲ - من در مرنجم و سخن من به قیروان
23

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۳ - شبی سیاه‌تر از روی ورای اهریمن
24

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۴ - بس باشد این قصیدهٔ ترا یادگار من
25

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵
26

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶ - در عصر خزان‌ها بهار کرده
27

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷ - در دشت‌ها به وهم دویده
28

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۸ - پستی گرفت همت من زین بلند جای
29

قصیدهٔ شمارهٔ ۲۹ - با من چگونه بودی و بی من چگونه‌ای؟
30

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰ - از این حزین تنگدل بندی
31

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱ - تواند چنین زیست جاناوری؟