گزیده اشعار - قصاید

وقتی اراده می‌کنم که کاری را به انجام برسانم، هیچ‌کس توانِ آن را ندارد که جلوی مرا بگیرد؛ چرا که هر کار بزرگی را که آغاز کنم، حتماً آن را به سرانجام خواهم رساند.

در شب‌های تاریکِ ناامیدی، با همتِ والای خود، شرایط را به روزِ روشنِ پیروزی بدل می‌کنم و گره‌های بسته‌ای که چرخِ روزگار بر سر راهِ من می‌گذارد، با کلیدِ دانش و خردمندی می‌گشایم.

اگر بخواهم با سرعت به پیش بتازم، دنیا مانع من نمی‌شود و اگر بخواهم درنگ کنم، روزگار مرا مجبور به حرکت نمی‌کند؛ یعنی من در اختیارِ اراده‌ خویشم و اسیرِ بازی‌های روزگار نیستم.

تیرگی‌ها و سختی‌های زندگی، چشمانِ بصیرتِ مرا کور نمی‌کند و طولانی بودنِ مسیرِ دشوارِ زندگی، اراده‌ام را برای پیشروی سست نمی‌سازد.

من در هیچ شرایطی در برابر کسی سر خم نمی‌کنم و تسلیم نمی‌شوم، مگر در برابر عظمتِ درگاهِ پادشاه و هنگامِ راز و نیاز با پروردگار.

همان‌گونه که سنگ در دلِ خود گوهر و صدف در بطنِ خود مروارید دارد، ذوق و خاطرِ من نیز همواره تشنه و مشتاقِ آفرینشِ شعر و نثر است.

به دلیل ناآگاهی و کوته‌فکریِ مردمِ زمانه، هرچه در ذهن دارم را با کسی در میان نمی‌گذارم و مانندِ لال‌ها، اسرار و اندیشه‌هایم را در دل پنهان می‌کنم.

پادشاه (خسرو) مرا در دربارِ خود نگه داشته و اجازه نمی‌دهد که به سرزمینِ خراسان پرواز کنم و بازگردم.

اگرچه شاهین به خاطر شکوه و جایگاهِ والایش به بند کشیده می‌شود، اما چون اسمِ آن «بند» است، آن شاهین تن به این اسارت نمی‌دهد؛ (ایهام در باز که هم به معنی پرنده است و هم به معنیِ بازگشت و آزاد شدن).

همواره رنج را به جان بخر و به دنبالِ آسودگی مباش؛ چرا که کارهای بزرگ در این جهان، بدون تحملِ سختی و تلاش به نتیجه نمی‌رسند.

هرچه برای رسیدن به جایگاه‌های برتر تلاش کنی، سختی‌های بیشتری نصیبت می‌شود، همان‌گونه که هرچه به ارتفاعاتِ بالاتر صعود کنی، باد و فشار بیشتری بر تو وارد می‌شود.