آی واژه

(اسم مصدر) [عربی: ابراء] [ebrā] ۱. (حقوق) چشم‌پوشی طلبکار از طلب. ۲. [قدیمی] بیزار کردن؛ بری کردن. ۳. [قدیمی] از بیماری رهاندن؛ شفا دادن.

(اسم مصدر) [عربی: ابراء]
[ebrā]
۱. (حقوق) چشم‌پوشی طلبکار از طلب.
۲. [قدیمی] بیزار کردن؛ بری کردن.
۳. [قدیمی] از بیماری رهاندن؛ شفا دادن.

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِبرا/
اسم مصدر:
ابرا حقوق قدیم
1. چشم‌پوشی کردن (طلبکار) از (طلب) خود، با میل و اختیار.
2. بهبود بخشیدن بیمار.
3. :ابرای اکمه و ابرص، معجزه عیسیٰ است. «(عبدالرحمان‌جامی)»

فرهنگ بزرگ سخن