آی واژه

( اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ حُزن و حَزَن ؛ غم‌ها و اندوه‌ها.

( اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ حُزن و حَزَن ؛ غم‌ها و اندوه‌ها.

(اسم) [عربی، جمعِ حُزن] [قدیمی]
[ahzān] = حزن

[اَ] (ع اِ) جِ حُزن. غمان. هموم. اندهان. اندوهها :
بحدیثی که شبی کرد همی پیش ملک
عالمی را برهانید ز بند احزان.فرخی.
بر جهان چند گونه نیرنگ است
بر ملک چند نوع احزانست.مسعودسعد.
یعقوب دلم ندیم احزان
یوسف صفتم مقیم زندان.خاقانی.
الوداع ای کعبه کاینک هفته ای در خدمتت
عیش خوابی بوده و تعبیرش اخزان آمده.
خاقانی.
در اکباد موالیان نقوب احزان و اشجان همی برگشاد. (ترجمهء تاریخ یمینی). انواع ضعف و احزان در ضمایر و سرائر ایشان متمکن گشت. (ترجمهء تاریخ یمینی).

[اِ] (ع مص) اندوهگین کردن. اندوهگن کردن. (تاج المصادر). || احزان در زمین و جای؛ درشت شدن. درشت گردیدن.

احزان
(اَحزان - ع/ا/ج)خەمەکان، داخەکان، غەمەکان، کەسەرەکان،

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اَحزان/
اسم:
احزان قدیم
1. غم‌ها، اندوه‌ها. جمع (حزن).
2. :ایشان همه ساله به فراق جگرگوشگان ... در کنج احزان خویش افتاده بودندی.‌ «(وراوینی)»

فرهنگ بزرگ‌سخن/ فرهنگ لغت معین