آی واژه

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی] [ehtefāl] محفل تشکیل دادن؛ در یک ‌جا جمع شدن؛ انجمن شدن؛ گرد آمدن گروهی از مردم در مجلس.

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[ehtefāl] محفل تشکیل دادن؛ در یک ‌جا جمع شدن؛ انجمن شدن؛ گرد آمدن گروهی از مردم در مجلس.

[اِ تِ] (ع مص) آراسته شدن. زینت گرفتن. (منتهی الارب). || احتفال ماء؛ گرد آمدن آب. || احتفال وادی به سیل؛ بسیار پر شدن آن. || احتفال قوم؛ گرد آمدن آنان. (منتهی الارب). انجمن شدن. حفل. (زوزنی). گرد آمدن مردمی بسیار در مجلسی. بزم کردن. || احتفال فرس؛ خود را مانده نمودن اسب بر سوار و هنوز قوهء دویدن داشتن او. || احتفال طریق؛ پیدا و هویدا شدن راه. || مبالغه. (منتهی الارب). || وضوح. || نیک قیام کردن بکارها. (منتهی الارب). حسن قیام به امور. || باک داشتن.

احتفال[ع - مص - م] (ئیهتیفال - ihtifal)ئاهەنگ گێڕان.

احتفال
(اِحتِفال - ع/مص‌ل)
آراستەشدن: ئەوەڕازناێ، جوان‏و ڕێک‏و پێک بوون، ڕازانەوە، ڕازیانەوە، زەینین، زەیینین، وسنای،
انجمن شدن: ئەنجومەن ‌پێکهێنان، کۆبوونەوەله‏جێگایەک، مه‏جلیسگرتن،
بزم کردن: ئاهەنگ گێڕان، بەزم‌‌پێکهێنان، پێکهێنانی بەزم‌‌وشایی، شایی کردن، شاییگرتن،

جشن , برگزاري جشن , تجليل , بزم , جشن وسرور , خوشي , شادي , جشن و سرور , مجلل , با شکوه

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِحتِفال/
اسم مصدر:
احتفال قدیم
1. جمع شدن در مجلسی (مانند مهمانی).
2. :محل احتفال رسمی نامزدی. «(حمدالله مستوفی)»

فرهنگ بزرگ سخن