آی واژه

( اِ ) [ ع. ] (مص م.) ۱- باطل گردانیدن. ۲- دوری کردن از کسی.

( اِ ) [ ع. ] (مص م.)

۱- باطل گردانیدن.

۲- دوری کردن از کسی.

(اسم مصدر) [عربی] [قدیمی]
[ehbāt] باطل کردن؛ باطل کردن.

[اِ] (ع مص) احباط ماء رکیه؛ رفتن آب چاه و بازنیامدن. (منتهی الارب). || احباط از فلان؛ اعراض از او. (منتهی الارب). || باطل گردانیدن. باطل کردن عمل. (تاج المصادر). باطل کردن ثواب عمل: احبطه الله؛ باطل گرداناد خدای او را.

احباط
(اِحباط - ع/مص‌ل)
پووچکردن، پووچەڵکردن،
خۆبواردن، خۆلادان، دووره‌پەرێزی،

پاداوج , بيان قهقرايي (مثل < زنم مرد , مالم را بردند و سگم هم گم شد>) , بياني که هرچه پيش مي رود اهميتش کمتر ميشود , بيان قهقرايي نمودن , ياس , نااميدي , نوميدي , دلشکستگي , دلسردي , فتور , عقيم گذاري , خنثي سازي , محروم سازي , نا اميدي

ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِحْباط/
اسم مصدر:
احباط قدیم
1. باطل کردن، باطل گردانیدن، از بین بردن. دوری کردن از کسی.
2. :استحالت و فنای او مقتضی احباط مشقتی بُوَد که در طریق کسب ارزاق و جمع مقتنیات افتاده باشد. «(خواجه نصیر طوسی)»

فرهنگ بزرگ سخن/ فرهنگ لغت معین