ابطا
معنی
(اسم مصدر) [عربی: ابطاء] [قدیمی]
[ebtā]
۱. درنگ کردن.
۲. دیر کردن؛ کندی؛ تٲخیر.
جست و جوی دقیق
ابطا
فرهنگ عمید
(اسم مصدر) [عربی: ابطاء] [قدیمی]
[ebtā]
۱. درنگ کردن.
۲. دیر کردن؛ کندی؛ تٲخیر.
[ebtā]
۱. درنگ کردن.
۲. دیر کردن؛ کندی؛ تٲخیر.
ابطا
واژهنامه آزاد ویکی پدیا
ریشه لغت:
عربی
آوایش:
/اِبطا/
اسم مصدر:
ابطا قدیم
1. تأخیر؛ درنگ؛ آهستگی.
2. :سرعت فهم، وسط بُوَد میان سرعت تخیل ... و ابطایی که از تأخیر تفهم ملکه شود. «(خواجهنصیر)»
فرهنگ بزرگ سخن
عربی
آوایش:
/اِبطا/
اسم مصدر:
ابطا قدیم
1. تأخیر؛ درنگ؛ آهستگی.
2. :سرعت فهم، وسط بُوَد میان سرعت تخیل ... و ابطایی که از تأخیر تفهم ملکه شود. «(خواجهنصیر)»
فرهنگ بزرگ سخن