پیام مشرق

این دو مصراع در نکوهشِ تظاهر به جوانی و فریبِ خویشتن در کهنسالی سروده شده‌اند. شاعر با لحنی پندآموز، بر این باور است که تلاش برای پنهان‌کردنِ نشانه‌های پیری با رنگ کردنِ محاسن، عملی بیهوده است؛ چرا که گذرِ عمر واقعیتی انکارناپذیر است و با تغییرات ظاهری، نمی‌توان زمان را به عقب بازگرداند.

مضمونِ اصلی این بیت، پذیرشِ واقعیتِ گذرِ عمر و پرهیز از ظاهرسازی است. شاعر تأکید دارد که جوانی، موهبتی است که با گذشتِ زمان به پایان می‌رسد و تلاش برای کتمانِ پیری، نشان‌دهندهٔ عدمِ درکِ صحیح از چرخهٔ طبیعیِ حیات است و نمی‌توان با دزدیدنِ زمان، آن را دوباره به دست آورد.