پیام مشرق

مزدِ کارگری که لباسی خشن و ارزان از جنس کرباس می‌پوشد و رنج می‌کشد، صرفِ تهیه لباس‌های ابریشمین و گران‌بهای اربابی می‌شود که هیچ زحمتی برای آن نکشیده است.

عرقِ جبینِ من تبدیل به نگینِ انگشتری حاکم می‌شود و اشکِ فرزندم، که از سرِ فقر ریخته می‌شود، به گوهرِ تزئین‌کننده ساز و برگِ امیر بدل می‌گردد.

نهادهای دینی و کلیسا مانند زالو از خونِ من تغذیه کرده و فربه می‌شوند و دستگاهِ سلطنت نیز با تکیه بر قدرتِ بازوی من، بر همه چیز مسلط می‌گردد.

ویرانه‌هایی که در آن زندگی می‌کنم به خاطر گریه‌های سحرگاهی من، رشکِ گلستان می‌شود و طراوت و جوانیِ گل‌ها، مدیونِ خونِ جگر و رنج‌های من است.

بیا که نوای تازه‌ای از رگ‌های سازِ هستی برمی‌خیزد؛ بیایید چنان شور و شرری به پا کنیم که شیشه‌های کهنه و منجمدِ افکارِ پیشین را ذوب کند.

باید به آیین و تفکرِ مغان (رهبران فکری) نظامی تازه ببخشیم و زیربنایِ میکده‌ها و مراکزِ کهنه‌پرست را ویران کنیم.

ما باید انتقامِ زیبایی‌های چمن را از راهزنان و غارتگران بگیریم و برای بزمِ گل‌ها و غنچه‌ها، طرح و نقشه‌ای نو برای آینده ترسیم کنیم.

تا چه زمانی می‌خواهیم مانند پروانه دورِ شمع بچرخیم و بسوزیم و عمر خود را بیهوده هدر دهیم؟ چرا نسبت به حقیقتِ خویش و توانمندی‌های درونی‌مان تا این حد بیگانه مانده‌ایم؟