پیام مشرق

در یادِ روزهایی هستم که در میخانه فرنگ (غربت) بودم؛ جایی که کیفیتِ آن مِی (تجربه و حال‌وهوای آن‌جا)، از آینه‌ی افسانه‌ای اسکندر که نمایان‌گرِ تمام جهان بود، شفاف‌تر و درخشان‌تر بود.

چشمانِ مستِ ساقیِ آن‌جا چنان قدرتی دارد که گویی باده را از عدم آفریده است و نگاهِ او برای عاشقان و باده‌نوشان، حکمِ پیامبری را دارد که راه را نشان می‌دهد.

تجلیِ عشق در آنجا بی‌نیاز از موسی (کلیم) و شعله‌ی آن بی‌نیاز از ابراهیم (خلیل) است؛ اما در زمانه ما، عقلِ جسور و مداخله‌گر، سرمایه‌های گران‌بهای عشق را به یغما برده و نابود کرده است.

در فضای این دنیای جدید، دیگر گرمای یک آهِ واقعی و بی‌تابانه وجود ندارد و رندانِ این میخانه، آن‌قدر مقید شده‌اند که حتی توانِ یک لغزشِ صادقانه‌ی مستانه را ندارند.