پیام مشرق

آن حکیم فرزانه نیز مانند حضرت موسی که مشتاق دیدار جلوه الهی بود، خواهانِ کشفِ حقیقت بود؛ تا آنجا که قلبِ روشن و ضمیرِ پاکِ او، پرده از رازهای هستی و نورِ مطلق برداشت.

سرعتِ درک و اندیشه او به قدری است که فاصله میانِ بلندای آسمان‌ها تا دیدگانِ آدمی، برایش به اندازه یک نفسِ کوتاه است؛ پروازی چنان سریع و بلند که عقلِ بشری تواناییِ درکِ ابعادِ آن را ندارد.

خلوت‌نشینی و تنهاییِ او در اعماقِ تاریکی‌ها و تیرگی‌هاست، اما حضورِ آشکارِ او چنان نیرومند است که می‌تواند همچون آتشِ کوه طور که درختی را به خاکستر بدل کرد، وجود و هستیِ هر غیرِ حقی را بسوزاند.

او در بندِ تردیدها، پرسش‌های مادی، و دگرگونی‌هایِ «بیش و کم» نیست؛ جایگاهِ او فراتر از هرگونه تضادِ زمانی (دیر و زود) و مکانی (دور و نزدیک) است و هیچ تغییری در ذاتِ ثابتِ او راه ندارد.

در وجودِ او تمامِ تضادهای عالم، همچون تاریکی و روشنایی، مرگ و زندگی، و سوزاندن و ساختن جمع شده است؛ به گونه‌ای که نیروهای ویرانگر (اهریمن) از «سوزِ» او و نیروهای ملکوتی (جبرئیل و حور) از «سازِ» او پدید آمده‌اند.

من در برابرِ جایگاهِ رفیعِ این حکیمِ نکته‌سنج و دانا چه می‌توانم بگویم؟ که او مردی است از نسلِ پیامبرانِ بنی‌اسرائیل (موسی و هارون) که گویی حکمتی زرتشتی (اشراقی و نورانی) از وجودش ظهور کرده است.