پیام مشرق

عشق بی‌پروا و جسورانه من، شعله‌ای سوزان در آغوش دارد که سراسر وجودم را فرا گرفته است، اما افسوس که حکمت و عقل‌اندیشی‌های من نازا و بی‌حاصل است و حتی یک جرقه از معرفت یا روشنایی از آن برنمی‌خیزد.

وقتی عشق به کمال می‌رسد، سراسر وجود عاشق به نیاز و فروتنی بدل می‌شود؛ در بیابانِ دلِ من، دیگر تمایزی میان عاشق (قیس) و معشوق (لیلی) باقی نمی‌ماند و یکی بر دیگری منطبق شده است.

برای رسیدن به آستانه و دهلیزِ وجودِ تو، سجده‌ای از سرِ شوق آورده‌ام که گویی از سرزمینِ دوری چون هندوستان سفر کرده است؛ این سجده آن‌قدر پرفشار و عاشقانه بوده که سیمایِ مرا از شدتِ غم و شوق، خون‌آلود کرده است.

اگر قدرتِ نفی (لا اله) را در پنجه‌ی این عقلِ دیرینه‌سال و کافر قرار دهی، آنگاه تماشا کن که چگونه در جهان، غوغایی از اثباتِ حق (الا الله) در وجودِ من برپا خواهد شد.

گردون و زمانه باید چرخشی داشته باشد تا آن روزگارانِ گذشته و فرصت‌هایِ از دست رفته را از ضمیرِ پنهانِ روزگار بیرون بکشد و در جامه‌ی فردای من دوباره زنده کند.

از درگاهِ آسمانیِ تو، عالمی از موهبت و عنایت نصیب می‌شود؛ اما دریغ که حتی یک جلوه و نور از آن همه، به وادیِ سینایِ دلِ من (محلِ تجلی و مناجات) نمی‌تابد.

با خداوند در خلوت و پرده سخن می‌گویم، اما با تو آشکارا گفتگو می‌کنم؛ ای رسول خدا، او حقیقتِ پنهانِ من است و تو تجلیِ آشکارِ او در برابرِ چشمانِ من هستی.