پیام مشرق

امیدوارم از اشک‌های خونین من، سرزمین عرب گلگون و لاله زار شود و نفس من همچون نسیم بهاری، رایحهٔ پراکنده و رمیدهٔ عجم (ایرانیان) را زنده و شکوفا کند.

حقیقت زندگی در جنبش و تپش است و جاودانگی نیز تنها در همین تپش حاصل می‌شود؛ امیدوارم تمام ذرات وجود من، قلبی بی‌قرار و مشتاق داشته باشند.

دل من که همسفر همیشگی من است، نه در جاده‌ای توقف می‌کند و نه در منزلی آرام می‌گیرد؛ خدا یاور این دلِ همواره در سفر باد.

از عقل و خردِ اندیشه‌گر بپرهیز که تنها نقشه‌های ناامیدی و شکست ترسیم می‌کند؛ بیاییم دل خود را به نوایی بسپاریم که حتی اگر سازش شکسته باشد، نغمه‌ای پرشور از آن برمی‌خیزد.

ای جوانی که با اشتیاقِ خام می‌سوزی، سخن من نیز تماماً از جنسِ آتش است؛ باشد که این غزل من با آتشِ درون تو هماهنگ و سازگار باشد.

وقتی به عمق جان من وارد شوی، هیچ آرزوی کوچکی نخواهی یافت، مگر اینکه دریابی قطره‌ وجود تو (شبنم) به دریای بی‌کرانِ هستی (یم) پیوسته است.

هرگز آرامشِ سکون نصیب جان تو نخواهد شد، چرا که این آرامش برای روحِ بلندپرواز نیست؛ باشد که گرمایِ مبارزه و تپشِ زندگی همواره برای تو آشکار و نمایان باشد.