پیام مشرق

هیچ سرور و اربابی نیست که بنده‌ای پرستارش نباشد و هیچ بنده‌ای نیز یافت نمی‌شود که اربابی او را نخواهد و به دنبالش نباشد.

اگرچه واعظ در سخنرانی‌های خود از کوه طور و حضرت موسی دم می‌زند، اما کلامش فاقد آن تأثیرگذاری و روشناییِ حقیقی است و در آینه گفتارش بازتابی از آن جلوه الهی دیده نمی‌شود.

مرشدِ ما از روی مصلحت و سیاست به ظواهر دنیوی روی آورده است، وگرنه در باطن خود هیچ دلبستگی و ارتباطی با زیبارویان ندارد.

دل خود را به محبوب حقیقی گره بزن و از این متظاهرانِ به زهد و دینداری (خرقه فروشان) دوری کن؛ خود را گرفتارِ کسی مکن که فاقد عطر خوش و اصالت (مشک تاتار) است.

تو از من که خود گرفتارِ رنج هستم، نوای آرامش و عافیت می‌طلبی؛ من چگونه می‌توانم آهنگی از آرامش را بنوازم که در وجود و درونم نیست.

دلِ ما دست به رفتاری ساختارشکنانه و خلافِ سنت (همچون آیین برهمنان) زد، اما این کار را چنان ناقص و بی‌مایه انجام داد که شایسته‌ی دربرداشتن نشان (زنار) این طریقت نبود.

عشق تنها در جمعِ اهل‌دل و باده‌نوشان (میخانه) به زبان می‌آید و آشکار می‌شود، زیرا در عبادتگاه‌های رسمی (دیر و حرم) کسی که محرمِ رازهای عشق باشد، وجود ندارد.