پیام مشرق

تقدیر، شکوه و قدرت را از کوه استوار می‌گیرد و به پَر کاهی می‌بخشد؛ تاج و تختِ جمشید (نماد سلطنت و قدرت عظیم) را به گدایی که در راه نشسته است، عطا می‌کند.

در طریق عشق، نسب و نام و نشانِ خانوادگی ارزشی ندارد؛ چه بسا که معجزه‌ی بزرگِ یدِ بیضا (که از آنِ موسی بود) را به کسی می‌بخشند که در ظاهر سیاه و بی‌مقدار است.

گاهی پادشاهی را به جگرگوشه و فرزندِ عزیزِ سلطان نمی‌دهند، و گاه پیش می‌آید که به زندانی‌ای در چاه، مقام و شوکتی عظیم عطا می‌کنند.

خداوندگارِ جهان، فقیران را نیز به حاکمان و فاتحانِ جهان تبدیل می‌کند؛ چرا که به همین رهگذرانِ بی‌پناه، نگاهی نافذ و اثرگذار (چون تیغ) می‌بخشد.

عشق، زیرِ پایِ عقلِ مصلحت‌اندیش لگدمال شد و جهان تغییر کرد؛ آیا دیگر مجالی باقی مانده است که به من اجازه دهند آهی از سرِ درد بکشم؟