پیام مشرق

گرمی و تاثیرگذاری سخن من، برخاسته از ناله‌های عاشقانه و مستیِ دل است. همان‌طور که فروغ شمع به خاطر حضور پروانه است، روشناییِ کلام من نیز تنها به واسطه شور و حال دل حاصل می‌شود.

ما نه دلبستگی به دنیا داشتیم و نه سودایِ شکایت و فغانِ بیهوده؛ تمام این خروش و غوغایی که از ما می‌شنوی، تنها بازتابی از گردشِ پیمانهٔ دل و جوششِ عالمِ درون ماست.

این دنیای خاکی و تیره که آن را جهان نامیده‌ای، تنها پیکری فرسوده و ناچیز است که در برابر عظمتِ «صنم‌خانهٔ دل» (محل تجلیِ زیبایی‌های درونی) بسیار کوچک و بی‌مقدار است.

حکیم و دانشمند ستاره‌شناس، در رصدگاه نشسته و به آسمان می‌نگرد، اما نمی‌داند که هدفِ اصلیِ حقیقت‌جویی، جست‌وجوی مرزهای بیکران و ویرانه‌های پر از رمز و رازِ دل است.

حتی ساکنان عالم ملکوت (لاهوتیان) نیز گرفتارِ دامِ نگاهِ دل هستند و صوفیِ عارف، چنان در شیوهٔ دلبرانه و بی‌پروا (ترکانه) دل، غرق و مدهوش شده است که گویی از خود بی‌خود گشته است.

محمود غزنوی که پادشاهی بت‌شکن بود و معابدِ بیرونی را ویران کرد، نتوانست «زنارِ بتان» یعنی دلبستگی‌ها و بت‌های درونی که در صنم‌خانهٔ دل وجود دارد را بشکند و از میان ببرد.

من غافل‌تر از این مسلمان ندیده‌ام که در ظاهر خود را مسلمان می‌داند، اما در حالی که قلب در میان سینه‌اش قرار دارد، با آن ناآشناست و از حقیقتِ دل بی‌خبر مانده است.