پیام مشرق

گریه‌ها و ناله‌های ظاهری ما به تنهایی بی‌اثر است و به گوشِ جانِ محبوب نمی‌رسد؛ سرانجام و محصولِ این همه رنج و درگیریِ درونی، تنها قلبی است که از درد، نواهایی خونین و پر از سوز و گداز سر می‌دهد.

دلِ ما در اشتیاقِ رسیدن به او بی‌تاب شد و از سرِ استیصال، دیر و حرم را به عنوانِ نمادهای مناسکِ مذهبی برپا کرد. این رابطه دو سویه است؛ ما در تمنایِ او هستیم و عجیب آنکه او نیز مشتاقِ کمالِ ماست.

حقایقِ پنهان که در پسِ پرده بودند، بی‌حجاب آشکار شدند؛ من از دنیایِ بیرونی به درونِ خویش بازگشتم. این عشقِ باصلابت و غیرتمند را بنگر که از من می‌پرسد: اکنون که حقیقت نمایان شده، چه کسی جز تو شایسته تماشایِ آن است؟

شب گذشته، عارفِ راهنما (مطربِ میخانه) نکته‌ای دلنشین گفت: چشیدنِ اندک و سطحی از باده‌ی عشق، خطا و ناقص است؛ اما غرق شدن و نوشیدنِ تمام‌عیار در آن، راهی درست و رواست.

زندگیِ عاشقان و رهروانِ راهِ حقیقت، تنها در جنبش، تکاپو و تلاشِ مداوم معنا می‌شود و بس. قافله‌یِ عاشقان که مانندِ موج در حرکت است، جاده یا مقصدی ثابت و محدود ندارد؛ چرا که حرکت، ذاتِ هستیِ اوست.

شعله‌یِ عشقِ حقیقی به خرمنِ هستیِ مجازی و تعلقاتِ ناچیزِ من افتاد و آن‌ها را خاکستر کرد. این همان آموزه‌ای است که پیرِ طریق، مولانا، به ما آموخت که منزلگاهِ حقیقیِ ما، تنها ساحتِ کبریا و عظمتِ الهی است.