پیام مشرق

نه من و نه تو، هیچ‌کدام توانایی و همتِ آن را نداریم که سودایِ رسیدن به مقصدِ عشق (لیلی) را در سر بپرورانیم و نه آن‌قدر جسوریم که سختی‌ها و گرمایِ سوزانِ صحرایِ طلب را تاب بیاوریم.

من در جوانی اسیرِ بازی‌های بیهوده هستم و تو در پیری گرفتارِ خستگیِ کهن‌سالی؛ مجلسِ ما پُر از عطشِ نیاز است اما دریغ که از شرابِ معرفت و شورِ حقیقی در بساطِ هیچ‌کداممان خبری نیست.

دل و دینِ خود را بازیچه‌یِ زیبایی‌های فریبنده‌یِ دنیوی (مانندِ ستارگان و زیبارویان) کرده‌ایم و دیگر آن آتشِ پاک و اشتیاقِ راستینی که در وجودِ پاکان (سلیمی) هست، در جانِ ما شعله‌ور نیست.

آنچه ما در تمامِ عمر گردآوری کردیم، چیزی جز تکه‌سفال‌های بی‌ارزشِ دنیوی نبود؛ ما از گوهرِ یکتا و حقیقتِ نابِ هستی که ارزشمندترین دارایی است، کاملاً بی‌بهره مانده‌ایم.

دیگر مجالِ سخن گفتن از عشق‌های اسطوره‌ای (مانندِ حکایتِ یوسف و زلیخا) نیست؛ چرا که ما حتی آن تپشِ خون و التهابِ سوزانی که در رگ‌های زلیخا جریان داشت را در وجودِ خویش نداریم.

بهتر است به همان نورِ ناچیزِ چراغِ خود قناعت کنیم و پا فراتر نگذاریم؛ چرا که ظرفیتِ وجودیِ من و تو آن‌قدر نیست که بتواند تجلیِ پرشکوه و آتشینِ خداوند (همانندِ کوه طور) را تاب بیاورد.