پیام مشرق

تلاش و تکاپوی عقل که ادعای راهبری دارد، بسیار فریبنده و دیدنی است؛ چرا که همین عقلی که باید راهنمای کاروانِ زندگی ما باشد، خود میل به راهزنی و گمراهی دارد.

برای یافتنِ مسیرِ حقیقت، از عقل که هزاران حیله و ترفند دارد راهنمایی نخواه؛ به سوی عشق بیا که کمال و مقصود را تنها با یک روش و مهارتِ خالص به دست می‌آورد.

اگرچه تمدن غرب به پیشرفت‌های علمی دست یافته و با ستارگان سخن می‌گوید، اما مراقب باش که شیوه و روشِ او، رنگ و بوی دزدی و فریب دارد.

در این دنیا که همچون کاروان‌سرایی قدیمی و ناپایدار است، از چیستی مرگ و زندگی نپرس؛ زیرا زندگی چیزی جز تحلیل رفتن و کاهشِ جان نیست و مرگ، سختیِ جان دادن است.

در برابر مزار شهیدان، لحظه‌ای درنگ کن و توقف نما؛ زیرا در همین سکوت و بی‌زبانیِ ما، ناگفته‌های بسیاری است که باید شنیده شود.

دوباره به سرچشمه‌های اصیل (دشت عرب) بازگرد و آنجا خیمه بزن، چرا که بزمِ فرهنگِ عجم، میِ خود را نوشیده و به پایانِ عمرِ خود رسیده است و اکنون تنها ظرفِ شکسته و بی‌ارزشی از آن باقی مانده است.

اقبال نه آن شیخِ شهر است که بر منبر می‌نشیند، نه آن شاعرِ حرفه‌ای است و نه آن صوفیِ خرقه پوش؛ او تنها رهگذری است که در راهِ حق نشسته و با وجودِ فقرِ ظاهری، دلی بی‌نیاز و ثروتمند دارد.