پیام مشرق

ای دلبر، دوباره چشمانِ افسونگرت را با سرمه بیارای و بر آن جلوه بیفزا؛ شورِ دیوانگی و شوقِ سرودنِ شعر و غزل را در من دوچندان کن.

طرحی نو درانداز و انسانی کامل‌تر و پخته‌تر بیافرین؛ چرا که ساختنِ آدمی که همچون عروسکی خاکی و سست‌بنیاد است، برازندهٔ شکوهِ پروردگار نیست.

ماجرایِ پرآشوبِ دل، قابلِ گفتن نیست و دردِ جگرسوز را باید پنهان داشت؛ راستی در این میان، من فریادها و هق‌هق‌هایِ از سرِ شوق و دردم را پیشِ چه کسی ببرم که اهلِ خلوت و هم‌راز باشد؟

کجاست آن شور و حرارتِ درونی و آن اشکی که بتواند سنگِ سختیِ جگر را آب کند؟ من خرد و عقلِ چاره‌گر را که تنها گره‌گشایِ ظواهر است، به سنگِ دیوانگی می‌کوبم و آن را رها می‌کنم.

مجلسِ عیش را به دامنِ طبیعت (باغ و صحرا) ببر، بر تار و ساز بنواز، باده بنوش و غزل‌خوانی کن و بندهایِ قبا و تعلقاتِ دنیوی را از تنِ خود بگشا.

سپیده‌دم دمید و کاروانِ زندگی آمادهٔ سفر شد و رختِ خویش را بست؛ مگر صدایِ زنگِ کاروان (نشانهٔ گذشتِ عمر و مرگ) را نشنیده‌ای که ما را به رفتن فرا می‌خواند؟

من نازِ پادشاهان و قدرتمندان را خریدار نیستم و زیرِ بارِ منت و زخمِ کرمِ آن‌ها نمی‌روم؛ ای هوس که پیوسته مرا فریب می‌دهی، بنگر که این گدایِ درِ حق، چه همتِ بلند و عزت‌نفسی دارد.