پیام مشرق

آن آتشی را که در پی‌اش هستی و در بیرون نمی‌یابی، باید در خاک وجود خود جستجو کنی؛ هیچ تجلی و حقیقتی سزاوارتر از آن چیزی که در وجود خود می‌جویی، در عالم وجود ندارد.

پادشاهیِ جمشید را با یک مصرع از اشعار نظیری عوض نمی‌کنم؛ چرا که در قبیله‌ی ما، شرط عاشقی فداکاری و جان‌سپردن است و کسی که در این راه کشته نشده (از خود نگذشته)، از تبار ما نیست.

اگرچه عقل که با فریب و حیله‌گری همراه است، لشکری از تردیدها را برایت فراهم کرده، نگران نباش؛ تو دلگیر مباش که عشق در این میدان تنها نیست و نیروی باطنی همراه اوست.

تو راه را نمی‌شناسی و از مقام بلند عاشقی بی‌خبری؛ مگر می‌شود نغمه و حقیقتی در عالم باشد که در وجود و بربطِ عاشقِ حقیقی (سلیمی) نباشد؟

چنان غرق در خویشتن و تماشای احوال خود شده‌ام که حتی وقتی جلوه خداوند (دوست) تمام جهان را پر می‌کند، من فرصتی برای مشاهده‌ی آن پیدا نمی‌کنم.

بیا تا در شهرِ بی‌خبران و زیبا‌پرستان، غوغایی به پا کنیم؛ جنون و دیوانگیِ عارفانِ زنده‌دل، هرزه‌گردی و بی‌هدفی در صحرا نیست، بلکه حرکتی آگاهانه است.

از سختی‌ها و خطراتِ مسیر (نهنگان) حکایت کن و نگو که کشتیِ ما راه دریا را نمی‌شناسد؛ این عذرها پذیرفته نیست و باید با خطرِ راه روبرو شد.

من مرید و پیروِ آن رونده‌ای هستم که هرگز پا در جاده‌ای نگذاشت که از کوه و دشت و دریا (سختی‌های عظیم) خالی باشد؛ او همواره مسیرهای دشوار را برگزید.

شریک و همراهِ حلقه رندانِ آزاده و باده‌نوشِ حقیقی باش و از بیعت با پیر و مرشدی که اهلِ غوغا و تحملِ سختی‌های مسیر نیست، دوری کن.

سخن گفتنِ صریح و بدونِ پرده، نشانه‌ی کمال در کلام نیست؛ حدیثِ اهلِ خلوت و عارفان همیشه در لفافه‌ی رمز و اشاره بیان می‌شود.