پیام مشرق

اگر نگاه تو به جهان دوگانه بین است و میان حق و باطل یا خوب و بد تفکیک‌های کورکورانه می‌کنی، این خودبینی را رها کن و به وحدت نگریستن را بیاموز. حتی تسبیح و ابزار ظاهری عبادت را اگر مانع حقیقت باشد، باید به سویی نهاد و رهاییِ عارفانه (زنار) را برگزید.

مانند عطر خوش که در غنچه پنهان است، از کنج انزوای خود بیرون بیا و در فضای جهان با نسیم سحر همراه شو تا در طبیعت منتشر شوی و اثرگذار باشی.

اگر سرنوشت تو را همچون شبنم، ناپایدار و بی‌بنیه آفریده است، عمرت را بیهوده تلف نکن؛ بیاموز که بر داغ دلِ عاشق (لاله) مرهمی شوی و با فداکاری، گرمای وجودت را به کار گیری.

اگر نقش تو در زندگی خاری است که از گل محافظت می‌کند، به رسالت خود آگاه باش و آبروی این چمن را حفظ کن؛ و بیاموز که چگونه برای دفاع از زیبایی، تندخویی و خلیدن را به کار ببندی.

اگر روزگار یا باغبانِ سرنوشت، تو را از جایگاهت جدا کرد، هرگز ناامید مشو؛ همانند سبزه که سرسخت است، دوباره برخاستن و روییدن را بیاموز.

برای اینکه پخته‌تر، قوی‌تر و اثرگذارتر شوی، باید مدتی در انزوایِ خویش (مانندِ شراب در خم) به سر ببری تا گوهر وجودت به کمال برسد و به معنای واقعیِ خود دست یابی.

تا کی می‌خواهی به قدرت و حمایت دیگران تکیه کنی؟ خودت را باور داشته باش و در هوای بازِ زندگی، پرواز مستقل و آزادانه را بیاموز.

در نزد حقیقت‌جویانِ مکتب عشق (مغبچگان)، به من آموختند که نباید تنها به ظواهر پایبند بود؛ بلکه باید در کانونِ سنت‌ها (حرم)، شعله‌ای از حقیقت و بی‌قراریِ عاشقانه بیفروزی.