پیام مشرق

ساقی، میِ معرفت را بیاور که سرنوشت و روزگار با خواست و آرزوهای ما همراه شده است؛ چنان‌که نغمه‌ها و سرودهای پرشور، همچون غنچه‌ای که می‌شکفد، از شاخسارِ وجود و هستی جوشیده است.

من به یاد و نامِ آن پیشوای پارسا (یا آن که در حریمِ معرفت، جرعه‌نوشِ حقیقت بود) می‌نوشم؛ کسی که هرگز لذتِ عمر را نچشید مگر در محفلِ دوستانِ هم‌راز و هم‌سخن که باطنش را می‌شناختند.

خداوند بر پیروان و هم‌مسلکانِ آن انسانِ کارآزموده و خردمند بیفزاید که این حقیقتِ بزرگ را آشکار کرد: «امید» همچون چراغی است که راهِ پرپیچ‌وخمِ زندگی را روشن می‌سازد.

آوای من فراتر از گنجایشِ فکری و درکِ دوستانِ ظاهری است؛ از همین رو، من غزل‌سرایی (سخن گفتن از اسرار عشق) را در جایی و مقامی پیش گرفتم که هیچ‌کس صدای مرا نشنید و مزاحمِ خلوتم نشد.

میزان و معیارِ شناختِ حقیقت، مشتریِ سخن است؛ یعنی باید اهلِ دل بود تا ارزشِ سخن را دانست. من از این که کسی (از عوام) متاعِ شعر و اندیشه مرا نخرید، خشنودم؛ چرا که این کالا تنها درخورِ اهلِ دل است.

از شعرِ دل‌انگیز و گیرا (که تخلصش اقبال است) می‌توان این نکته را دریافت که او هم‌زمان، هم به تدریسِ فلسفه و خردِ استدلالی می‌پرداخت و هم در وادیِ عشق و سلوکِ عرفانی گام برمی‌داشت.