پیام مشرق

خوشا به حال کسی که لباسِ عقل و منطقِ خشک را در شعلهٔ عشق می‌سوزاند؛ او همچون گل لاله که از داغِ آتشِ عشق، نشانِ زیبایی و حقیقت دارد، متاعی ارزشمند از میانِ این شعله به دست می‌آورد.

تو نیز با نوشیدن از جامِ عشق و مستیِ معرفت، چهره و درونِ خود را همچون گلستان، باطراوت و زیبا کن؛ چرا که آمدنِ بهارِ حقیقت به صوفیان آموخت که باید خرقهٔ تظاهر و ریا را کنار بگذارند و از آن دست بشویند.

دلم از محرومیت و نادانیِ فقیهِ وابسته به احکامِ ظاهری به لرزه افتاد؛ چرا که پیرِ میکده (استادِ راهِ عشق)، شرابِ معرفت و حقیقت را در ازایِ هیچ فتوا و حکمِ فقهیِ او نمی‌فروشد.

ارزشِ حقیقیِ شعر و نغمهٔ مرا با صدایِ ضعیف و بی‌اثرِ من قضاوت مکن؛ زیرا یک نغمهٔ آسمانی و پرشور، چنان برقی دارد که می‌تواند تمامِ ثروت و گنجینه‌هایِ جهان را که حاصلِ عمرِ سکندر بود، در یک لحظه به آتش بکشد.

ای باد صبا، سلامِ ما را به گلشنِ ویمر برسان؛ چرا که دیدگانِ نکته‌سنج و حقیقت‌بینِ آن دیار، با درخششِ اندیشه و هنر، خاکِ آن سرزمین را نورانی و مقدس کرده‌اند.