پیام مشرق

حکایتِ درد و رنج من به قدری شهره گشته که تمامِ خار و خاشاکِ بیابان هم با قصه‌ی ما آشنا شده‌اند؛ تو مرا به وادیِ جنون و بی‌خودی کشاندی و در انظارِ همگان رسوا ساختی.

جرم ما تنها خوردنِ آن دانه (گندم) بود و تقصیرِ او (ابلیس) هم تنها سرپیچی از سجده بود؛ به نظر می‌رسد تو نه از آن بیچاره (شیطان) راضی هستی و نه با ما سرِ سازش داری.

از مزرعه‌ی ذهن و خیالِ من، صدها جهانِ گلگون می‌روید و متولد می‌شود، اما تو تنها یک جهان آفریدی که آن‌هم بر پایه‌ی خونِ آرزوها و تمناهای ناکامِ ما بنا شده است.

پرتوِ زیبایی تو مانند رنگی که بر دیوار می‌تابد، به بیرون تراوش می‌کند؛ تو این جهانِ خاکی را همچون پرده‌ای منقش بر روی دیواری از شیشه (حقیقتِ پنهان) کشیده‌ای تا دیده نشود.

طرحی تازه درانداز، چرا که ما شیفته‌ی نوآوری هستیم؛ این چه خانه و فضایِ حیرت‌باری است که تو از تکرارِ امروز و فردا برای ما ساخته‌ای؟