پیام مشرق

از جانب ما به آن معشوقِ زیبا اما تندخو، سلامی برسان؛ کسی که با یک نگاهِ آتشینش، تمامِ امیدها و آرزوهای ما را همچون شهری که در آتش سوخته باشد، ویران کرد.

تنها دلی که طعمِ درد و عشق را چشیده باشد، این نکته‌ی ظریف را درک می‌کند؛ من اگرچه به زبان توبه کردم، اما هنوز سبوی شرابِ عشق را نشکسته‌ام و در باطن، همچنان دل‌بسته‌ی همان راه و رسمِ عاشقی هستم.

ای بلبل، بارها به تو درباره‌ی بی‌وفاییِ او هشدار دادم، اما تو باز هم با این وجود، به کنارِ این گلِ گریزپایی که چون بویی فرّار از دسترس دور می‌شود، بازمی‌گردی.

رمزِ زنده بودن و حیات را تنها در تپش و جنب‌وجوش می‌توانی بیابی؛ برای آبی که در جوی روان است، سکون و ایستایی مانندِ ننگ و عار است و باعثِ تباهی اوست.

خوشحالم که برای عاشقان، سوز و گدازِ همیشگی را مقدر کردی؛ چرا که برای دردِ جست‌وجو، هیچ درمان و پایانی نیافریدی و همین بی‌درمانی، کمالِ عشق است.

به من گفتی وصالم را نخواه، زیرا که من فراتر از خیال و تصورِ تو هستم؛ تو با این سخن، بهانه‌ی تازه‌ای به چشمانِ اشک‌بارِ من دادی تا بیشتر از قبل بگریند.

با ناله‌های خود، در گلستانِ هستی هیاهویی به پا کن که گویی رستاخیز برپا شده است؛ نگذار که دم و بازدمت در سینه حبس شود و فریاد و فغانت را فرو مگذار.