پیام مشرق

ای دوست، برخیز که ساقیِ زیبارو آماده است تا با نواختن ساز، مجلسی بیاراید؛ طراوت و رنگارنگی گل‌های چمن به اندازه‌ای است که گویی در پاسخ و رقابت با تصاویر شگفت‌انگیز کتابِ ارژنگِ مانی، نقاشی شده است.

فصل بهار، خونِ دل‌های عاشقان را به عنوانِ حنا برای تزئین گل‌ها به کار می‌برد و گل لاله همچون عروسی است که به شدت تشنه‌ی رنگ و سرخی است تا زیباییِ خویش را به کمال برساند.

از میانِ نوایِ جان‌بخش و دل‌انگیز، مفهومی به گوش جان می‌رسد که آن‌قدر عمیق و وسیع است که واژه‌ها و کلمات، گویی لباسی بسیار تنگ برای دربرگرفتنِ آن معنای بزرگ هستند.

دنیا را تنها با چشمِ عشق بنگر تا به حقیقتِ پنهانِ آن دست یابی؛ چرا که اگر جهان را تنها با خردِ سرد و مادی بسنجی، آن را چیزی جز جادو و فریب و نیرنگ نخواهی دید.

از عشق درسِ چگونه زیستن و چگونه عمل کردن را بیاموز و هر آن‌چه می‌خواهی انجام ده؛ زیرا عشق، جوهره‌ی اصلیِ هوش و دانایی و جان‌مایه‌ی فرهنگ و کمالِ انسانی است.

جایگاه و منزلتِ من و تو بسیار بالاتر از آسمان‌هاست؛ تا حدی که حتی حرکتِ کاروانِ خورشید در آسمان، در برابرِ این مسیرِ متعالی، همچون پیمودنِ فاصله‌ای کوتاه و ناچیز است.

ای قطره‌ای که محال می‌اندیشی و از پیوستن به دریا هراسان هستی، از خودت بگذر؛ چرا که این پیوستن به دریا و تبدیل شدن به گوهرِ حقیقت، سرنوشتِ توست و اگر به این مقام نرسی، مایه شرمساری است.

تو قدر و ارزشِ واقعیِ خویش را نمی‌دانی، حال آنکه ارزشِ هر چیزی از تو گرفته می‌شود؛ وگرنه اگر نگاهِ ارزشمندِ تو نباشد، لعلِ درخشان نیز تکه سنگی بیش نیست.