پیام مشرق

گلایه و شکایت من از چشمانِ بینای خودم است؛ چرا که وقتی تو با تمامِ زیبایی‌ات جلوه‌گری می‌کنی، همین نگاهِ من است که همچون پرده‌ای ضخیم، مانع از دیدنِ جمالِ تو می‌شود.

به فرشتگان و موجوداتِ نورانی پیغام برسانید که از این انسان‌ها -که چیزی جز مشتی خاک نیستند- دوری کنند؛ چرا که آن‌ها درگیرِ خودبینی و منیتِ خویش‌اند.

ما در بزمِ بهاریِ هستی نغمه‌سرایی می‌کنیم اما در این حین می‌سوزیم؛ چرا که ناله و فریادِ ما از سرِ سوزِ درونی است و شراره‌های آتشِ عشق در بال و پرِ ما نهفته است.

کسی که از خودِ حقیقی‌اش دور افتاده و بیگانه شده است، چگونه می‌تواند معنایِ سروده‌هایِ مرا بفهمد؟ دنیایِ فکری و معنویِ او با دنیایِ من کاملاً متفاوت است.

من همچون گلِ لاله در گوشه‌ای از چمن افتاده‌ام و زخمی که از تیرِ نگاهِ (جانان یا سرنوشت) بر جگر دارم، نشانه‌ای از داغِ عشق است.

در مسلکِ انسان‌هایِ بیدار و زنده، زندگی یعنی استقبال از دشواری و سختی؛ من به سفرِ کعبه نرفتم، چون آن راه عاری از خطر و چالشِ مطلوبِ من است.

در این جهان که با نورِ ماه روشن است، بارها انجمن‌ها و بساط‌هایِ قدرت و لذت برپا و سپس جمع شده‌اند (اشاره به گذرا بودنِ تمدن‌ها).

از وجودِ ناچیزِ خود برایِ ساختنِ انسانیت و تمدن برخیز، زیرا فرصتی که برای زندگی داری، به اندازه لبخندِ کوتاهِ یک جرقه است.

اگر انسانِ هوس‌بازی نیستی، نکته‌ای مهم به تو بگویم: عشقِ حقیقی و پخته، بسیار فراتر و ارزشمندتر از ناله‌هایی است که هیچ اثری در پیشرفت یا کمال ندارند.

سروده‌ها و کلامِ من، آتشِ کهن و اصیلِ بیداری را در سرزمینِ عجم (ایرانیان) شعله‌ور کرد، اما عرب‌زبانان هنوز از این نغمه‌یِ پرشور و شوقِ من بی‌خبرند.