پیام مشرق

افرادی بسیار زیبا و خوش‌سیما با چهره‌هایی چون سیاره زهره، گرد مزار من جمع شدند و با سوز و گداز در حالِ مویه و سوگواری هستند.

در دشت و دمن، گل‌ها و لاله‌ها همانند یک کاروان از راه رسیده‌اند؛ گویی آنان نیز دردمند و عاشق‌اند؛ نمی‌دانم این همه گل‌های سرخِ داغدار از کجا آمده‌اند.

ای کسی که به دنبالِ ادب و دانش و معرفت در محیط‌هایِ آموزشی می‌گردی، بدان که حقیقتِ عشق و مستیِ عارفانه را نمی‌توان در دکانِ کسانی یافت که تنها ظاهرِ علم را می‌سازند.

آموزه‌های اندیشمندانِ فرنگی باعث شد که دانشِ عقلی و منطقِ من افزایش یابد، اما گرمایِ عشق و آتشِ درون را تنها با هم‌نشینی و گفتگو با اهلِ بصیرت به دست آوردم.

آن نغمه و ندایی را که از ذاتِ وجودیِ خودت برمی‌خیزد، آشکار کن؛ ای که از اصلِ خویش غافل شده‌ای، خود را از تقلیدِ آوازِ دیگران خالی کن و به اصالتِ خویش بازگرد.

هیچ‌کس درک نکرد که من نیز درونم ارزش و بهایی دارم؛ من آن کالایِ نفیس و گران‌بهایی هستم که در دستِ افرادِ ناآگاه و بی‌بصیرت می‌افتد و ارج‌گذاری نمی‌شود.