پیام مشرق

هنگامی که فصل بهار با شکوهِ خود به گلستان وارد شد و بزم سرود و پایکوبی را برپا کرد، نغمه‌سراییِ بلبلِ شیدا باعث شد که غنچه‌ها از خواب غفلت بیدار شوند و گلبرگ‌های خود را بگشایند.

هرگز این گمان را به خود راه مده که کارِ خلقت ما در روز ازل به پایان رسیده و تمام شده است، چرا که ما هنوز در ضمیرِ هستی، در حالِ جست‌وجو و شکل‌گیری و تکامل هستیم.

به علم و دانش ظاهری خود مغرور مباش که راهِ رسیدن به حقیقت، از مسیری متفاوت می‌گذرد؛ چه بسیار فقیهانِ شهر که در ظاهر ادعای دین دارند اما در باطن، جامه و دامانشان به گناه و آلودگی‌های دنیوی آغشته است.

فصل بهار برگ‌های پراکنده و آشفته را سامان داد و به آن‌ها نظم بخشید، اما این نگاه و ادراکِ لطیف ماست که به گل لاله، رنگ و جلایی دوچندان می‌بخشد.

نشانه و ویژگیِ کسی که نگاهش را به درون و خویشتنِ خویش معطوف کرده، این است که دیگر زبان به سخن گفتن از امورِ ظاهری، چه غایب و چه حاضر، نمی‌گشاید و در سکوتِ عرفانی غرق است.

شبی در میخانه، پیرِ عارف و روشن‌ضمیری به زیبایی گفت که در هر دوره‌ای از تاریخ، هم ابراهیمی (حق‌طلبی) وجود دارد و هم آتشی از جانب نمرودیان (ظالمان و جاهلان) برای سوزاندنِ حقیقت برپا می‌شود.

چه بسیار آرزوها و طرح‌ها که در کارگاهِ زندگی برای آینده بافتم و نقشه‌ریزی کردم، اما چه بسیار اتفاقاتی که باید می‌افتاد و نیفتاد و چه بسیار بودنی‌ها که عملاً وجود نداشتند و بی‌حاصل ماندند.

با مادی‌گرایان و دنیاپرستان به نرمی و با مدارا سخن بگو، چرا که نیرویِ عشقِ متعالی چنان قدرتی دارد که می‌تواند حتی در دلِ سختِ کسانی چون سلطان محمود، بنایِ یک بتکده (عشق به غیرِ خدا) را به معبدِ حق تبدیل کند.

در خاکِ هند (نماد جامعه‌ای منفعل و درگیرِ خرافات و سکون)، نوایِ زندگی‌بخش اثری ندارد، چرا که روحِ مرده و بی‌تحرکِ یک جامعه، با شنیدنِ نغمه‌ها و حرف‌هایِ صرف (حتی اگر چون صدای داوود باشد) زنده نمی‌شود.