پیام مشرق

روزگار، دوباره سختی‌ها و بلاها را مانند آتش نمرود برافروخته است تا حقیقتِ ایمانِ مؤمنان در این کورانِ حوادث آشکار و سره از ناسره جدا شود.

بیاییم و دردِ نهان و سوزِ درون خود را آشکار کنیم، چرا که حقیقتِ هستی مانند خورشیدی است که با آشکار شدن و عریان بودن، تمام جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و پرده‌پوشی دیگر جایز نیست.

تو که پیش از این با دلبرانِ فرنگی به بحث پرداختی و با استدلال‌های منطقی، بت‌های فکری آن‌ها را درهم شکستی و بی‌اثر کردی.

پیامِ بیداری و عشق را از شهرِ سلیم (نماد اصالت و معنویت) به حجازیان برسان و شعله‌های شوق را در اعماق وجود مردم توران‌زمین برانگیز.

ای کسی که ارزشِ هر مقام و جایگاه را می‌شناسی، به سوی عراق و خراسان که خاستگاهِ فرهنگ و هنرِ ماست بازگرد و در محفلِ مردمانِ مشرق‌زمین، دوباره غزل‌خوانی و شورِ هنری را زنده کن.

مدت‌هاست که موسیقی و نغمه‌های ما در انتظارِ یک استادِ چیره دست و هنرمند است؛ چه بسیار نغمه‌های پرشوری که در سازهای افغان به جای موسیقی، به خونِ دل بدل شد و مجالی برای بروز نیافت.

حقیقتِ عشق را برای کسانی که تنها به دنبال هوای نفس و لذت‌های زودگذر هستند، بازگو مکن؛ چرا که این گنجِ بزرگ، شایسته‌ی چشمانِ ناپاک نیست و نباید آن را به مانندِ سرمه‌ی سلیمانی، به چشمِ مور که توانایی دیدنِ بزرگی را ندارد، کشید.