پیام مشرق

از شخصی که دیدگاهی ژرف و بلند داشت پرسیدم که حقیقتِ زندگی چیست؛ او پاسخ داد زندگی چون باده‌ای است که هرچه تلخ‌تر باشد، گواراتر و ارزشمندتر است و این تلخی، خود بخشی از کمالِ آن است.

گفتم زندگی همچون کرمِ شب‌تاب کوچک و ناچیز است که تنها از اصل و ریشه خود بیرون می‌زند و فانی می‌شود؛ او گفت این‌طور نیست، زندگی شعله‌ای است که مانند سمندر، ذاتش با آتش گره خورده و از دلِ سختی‌ها جان می‌گیرد.

گفتم که در سرشت و ذاتِ زندگی، بدی و شر نهاده شده است؛ او پاسخ داد که تو خیرِ نهفته در آن را نمی‌شناسی، زیرا همین شرورِ ظاهری، در واقع همان خیرِ حقیقی هستند.

گفتم که این اشتیاقِ بی‌پایانِ انسان، او را به هیچ مقصدی نمی‌رساند؛ او گفت که مقصدِ نهایی، پنهان در درونِ همین اشتیاق است و هدف، چیزی جز همین خواستن نیست.

گفتم که زندگی از خاک است و عاقبت به خاک برمی‌گردد؛ او گفت همان‌طور که دانه با شکافتنِ خاک جوانه می‌زند، این مرگ و بازگشت به خاک نیز آغازِ رویش و شکوفایی تازه‌ای است.