مختارنامه - باب چهل و پنجم: در معانیی که تعلق به گل دارد
شمارهٔ ۴۰
عطار
میریخت گل و ز خاک مفرش میکرد
وز بیم شدن سینه پر آتش میکرد
دردا که چو بیوفایی عمر بدید
نابرده شبی به روز، شب خوش میکرد