مختارنامه - باب چهل و پنجم: در معانیی که تعلق به گل دارد
شمارهٔ ۱۳
عطار
گل بین که گلاب ابر میدارد دوست
وز خنده چو پسته مینگنجد در پوست
تا باد صبا بر سر گل مشک افشاند
مینازد از آن باد که اندر سر اوست