مختارنامه - باب چهل و سوم: در صفت دردمندی عاشق
شمارهٔ ۱۷
عطار
هر لحظه دل و جان به غمی تازه درند
آواره شده به عالمی تازه درند
گر باشد یک غمم چه غم باشد ازان
یک یک جزوم به ماتمی تازه درند