مختارنامه - باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق
شمارهٔ ۲۱
عطار
گر دل گویم به پای غم پست افتاد
ور جان گویم به عشق سرمست افتاد
میشست به خون دیده دل دست ز جان
دل نیز چو خون دیده بر دست افتاد