مختارنامه - باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق
شمارهٔ ۱۷
عطار
مهری که ز تو در دل من بنهفته است
با تو به زبان اگر نگویم گفته است
وقت است که طاق و جفت گویم با تو
در طاق دو ابروی تو چشمت جفت است