مختارنامه - باب چهل و دوم: در صفت دردمندی عاشق
شمارهٔ ۴
عطار
خواهم که همی عاشق رویت میرم
سرگشته چو موی پیش مویت میرم
دانم به یقین که زنده مانم جاوید
گر نعرهزنان در آرزویت میرم