مختارنامه - باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
شمارهٔ ۳۷
عطار
دوش آمد و بنشست به صد زیبایی
برخاست ز زلفش این دل سودایی
میپیمودم زلفش و عقلم میگفت
سودای سیاه است چه میپیمایی