مختارنامه - باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
شمارهٔ ۷
عطار
ای زلف تو صد دام ستم افکنده
جان همه عاشقان به غم افکنده
هرجا که درین پرده وجودی مییافت
یک پرتو رویت به عدم افکنده