مختارنامه - باب سی و دوم: در شکایت کردن از معشوق
شمارهٔ ۴۷
عطار
آن را که ز دریای تو گوهر بایست
همچون گویش نه پا و نه سر بایست
من خود بودم چنانک بودم دلتنگ
دیوانگی عشق تو می در بایست