مختارنامه - باب سیام: در فراغت نمودن از معشوق
شمارهٔ ۲
عطار
اول بنگر به جان چون برق همه
و آخر به میان خاک و خون غرق همه
میمیراند به زاری و میگوید:
چون ما هستیم خاک بر فرق همه!