مختارنامه - باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن
شمارهٔ ۱۳
عطار
روزی که ز خود شوی توناچیز آخر
توحید رهاندت ز تمییز آخر
بسیار کشیدیم و دگر در پیشست
آری، جانا! بگذرد این نیز آخر