مختارنامه - باب بیست و هشتم: در امیدواری نمودن
شمارهٔ ۶
عطار
در اصل چو مقبول ونه مهمل بودم
نه بوالعجب احوال و نه احول بودم
در فرع به صد هزار بند افتادم
آخر برسم بر آنچه اول بودم