مختارنامه - باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
شمارهٔ ۲۱
عطار
گاهی به کمال برتر از خورشیدم
گه در نقصان چو ذرهای جاویدم
هرگه که به استغناء او مینگرم
بیم است که منقطع شود امیدم