مختارنامه - باب بیست و پنجم: در مراثی رفتگان
شمارهٔ ۱
عطار
آن ماه که از کنار شد بیرونم
در ماتم او کنار شد پر خونم
دوشش دیدم به خواب در، خفته به خاک
گفتم: چونی گفت: چه گویم چونم