مختارنامه - باب بیست و چهارم:درآنکه مرگ لازم وروی زمین خاک رفتگانست
شمارهٔ ۲۲
عطار
بس داغ که چرخ بر دل ریش کشید
بس جان که به رای سوختن بیش کشید
بس شخص شریف و سینهٔ بی غصه
کاین خاک نهنگ در دم خویش کشید