مختارنامه - باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر
شمارهٔ ۳۷
عطار
چون پنجه سال خویشتن را کشتم
بر عمر نهاد سال شصت انگشتم
شک نیست که شست را کمانی باید
چون شصت تمام شد کمان شد پشتم