مختارنامه - باب بیست و دوم: در روی به آخرت آوردن و ترک دنیا کردن
شمارهٔ ۲۴
عطار
چون قاعدهٔ وجود پنداشتن است
و افزون طلبی ما کم انگاشتن است
تا چند چو کرم پیله بر خویش تنیم
چون هرچه تنیده، رسْم، بگذاشتن است