مختارنامه - باب بیست و یکم: در کار با حق گذاشتن و همه از او دیدن
شمارهٔ ۳۲
عطار
ترسم که چو بیش ازین جهانت ندهند
از بهر زمین شدن زمانت ندهند
هرکار که میببایدت کرد بکن
یعنی دم واپسین امانت ندهند